نوایی از بامدادان باز پسین

آنهنگام  که انسان

در اعماق وجود

گوشتی عریان میشود

چونان چوب خشکی

بر آمده از استین هر دستش

شعله  ، زبانه کشان

وهم بی دردی

نقاب پس کشد      چوبهای  آستین داره  داغ
       
                                                خیس شود

آیا تو نیستی ؟!

تا تن  عریانم  را
                    
                                                       درد بخشی         دچار کنی ؟!

و شاید کمی  آنسو تر

قطره امیدی

برای تر شدن

در جمود یافته روح چشمهای من

زنده سازی

آیا  تو  نیستی  ؟!

دخترک  شهر نقاب ها

آیا تو نیستی ؟!


همین 

نوا بامدادی  

مینویسم فریاد
  تو بخوان درد
 تو بخوان لق لق جاری لب حوض
 تو بخوان پیشخوان اندوه مدام
 تو بخوان سنگ قبر رویا ها
 و این منم انسان
 صاف و روشن
 مشکینه پوش
ایستاده       ماتم  زده
 بر سر سنگ نگاهت
 چونان کسوفی خشک شده بر پیشانی آسمان
هنوز  باغ  آسمان  ستاره  میخواهد
هنوز  ساعت  خوش  اعتراض 
همان  تقارن
ماه و خورشید است

گویند آنسوی برکه ها

دریا را از نوک خشکترین شاخه های

درختهای سبز

می توان دید

؟

تو چیزی میبینی ؟

همین

نوا بامدادی

 
  هیچ حکایت از نکته ای که به کار اید خالی نباشد
 
ابولفضل بیهقی

******  ذکر دهم شهریورگان

از امروز  گفتار های  تحت این نام  برایتان  واگویه  می کنم  باشد   خدایم  رحمتم کند .

در  فراست  یک  مطالعه  جانانه ام  اما نمی دانم  چرا  همیشه  پاهایم از این  گلیم  روزمرگی  در نمی رود .
به  قول  آن  بقال  بی دخل  محلمان     قسمت ما گویا  سواری  بر  این  اوتول های  بخت و تاختن بر این اسب  سرکش  اقبال نیست . در همین  حوالی  سیر می کردیم  که ناگاه  شنیدم  در این  بلو  بشوی  جنبش ها و ضد جنبش ها  تحفه ای  موسیقای   از برای  شنیدن  از  استاد  مخالف  صدا  به علاوه  سیما   آمدست  و گویا  در  انقلاب  برای  خریدش  انقلاباتی  شدست  آنچنانی  .
و   باز  گویا وزیر  هنوز  رای اعتماد  نگرفته  این  کار عظیم   فرهنگی  را از  دستاورد های  زود هنگام  صدارت خود بر  دستگاه  فرهنگ چاق کن خود  قرار داده  است  .
ما  که  هر  روز  از  فرت بالا  زدگی  فرهنگ  اخلاقی  در پیرامون  خود  چپق  سماغ  می مکیم.

  برای  این وزیر هنوز  رای اعتماد نگرفته  آتشی  گیراندیم و مجلسی  غلیض  کردیم  و  دودی  در 
هوای  پر  تجانس  هنری  تزریق نمودیم . وزیر ادم  با فضل  بی ریایست .  
باشد خدایش  رحمتش کند .
اری  من نیز  برای انکه از این  سیل  عظیم  فرهنگ دوست ایرانی  جا  نمانم  و   رکاب این  دوچرخه 
ذهنم  اندکی  معطر  به  شنیدن  چهار کلام  حرف  حساب  شود  بدو  رفتم  پیش  مش مراد  بغال   بی
دخل  محلمان تا  ببینم از  این تحفه  فرهنگی اگر اورجینالش  ماندست  بخرم . 
داستان این  اورجینال  چیزیست  که  ذهن  مرا به  سوت  زدن وا میدارد .  ما جماعت  فرهنگ دوست عاشق کپی رایت  هنوز  برای خریدن  این گرامافون های  اورجینال   عذاب وجدان داریم میترسیم 
مبادا  در این  تورم  پایین  سرمان کلاه  برود و پولی  بی جهت  از  لیفه  مان به در  رود .  این است 
که  همیشه  اصرار بر  کپی داریم و اصل  را  با اکراه  میخریم .
در  همین احوالات  یکباره  در چارچوب  درب  بقالی قرار گرفتیم  و  مش  مراد که  از این  تیپ 
مزخرف  روشنفکری ما  مطلع بود   بعد سلام و احوالپرسی  گفت   لب باز نکرده  میدانم  تو اون کله 
یجوج معجوجت  چه میگزرد و از برای چه از  خلوت به در زدی  پدر صلواتی ها  پول خون پدرشون
رو میخواستن هر یک  صفحه  گرامافون را چند هزار تومن قیمت زده بودند من هم نیاوردم - اما هیچ   خیالت را ازرده نکن  عوضش
 ممد پسرم  گفته  از این وروره جادوش  پیدا می کنه تند تند گرامافون با کیفیتشو بهم میده  فردا اماده
میشه  فردا بیا ،   ممد تو کارش  وارده  خیره  سر از بچگی  درس  که نخوند  همش  پای  این  وروره
جادو  همین که  بهش میگن رایانه   تا بوغ سگ  بیدار بود  هر چی  زدیم  درس  بخون به خرجش
نرفت که نرفت  اما خوب  جوهرشو داشت  الان  تو کارش  برو بیای داره   همین دیروز
  همین دیروز رفت  یه  سوناتا  خرید  . بچم  یه مقدار  حساس  اینه که نمی تونه  با  این اتولای   وطنی
برونه   میگه  فرنگیش  بهتره .  ما  که سواد  درست حسابی نداریم .
ما  میگیم  نون حلال  باشه  بچمونم  سر براه  بسه .  
من هم   که   انگار  در لوازم روشنفکری و اسباب  جنتلمنیمان خسرانی ایجاد شده  باشد  گفتیم  مقداری 
سماغ برای  چپقمان  بگیریم  برویم  شاید   فردا  با شنیدن  صدای  استاد که از استین پر  کفایت  و حنجره ان اهن پاره ممد صدور می یابد  بتوانیم بلکم
اندکی این  ضایعه عظیم  که چونان تاول بر  وجهه  مدرنمان نشسته را جبران کنیم و  در  محافل 
رسمی  و غیر رسمی  بر  این  استاد اواز  نقدی  یا تحسینی  نثار  کنیم  لاجرم  ما هم  به  چشم اهل
فرهنگ بیایم .  
اندر احوالات دیگر فرهنگی  که این  روزها  چش و چال ما را به خود مشغول کرده   از همت جزم
شده  غریب پور این گرانسنگ بی سنگ  برای  کوباندن  مهر ثبت بین المللی  بر خیمه شب بازی
ایرانی دارد که   چشم رک می کنیم و  گوش دراز  که  مبادا  این نیز  به  سرنوشت  سندهای بر جای مانده بوی نای گرفته  بگذشته مان دچار نشود باشد  این  سنگتراش  تیاتری ما را نیز خدایش رحمت کند . 
گاهی  فکر می کنم  هنوز من  چشم  بر  نور نگشوده  بودم  که  تیاتر با تمام  اعوان و انصارش  مرا در
اغوش جذبه و علاقه خود کشید . هنوز  بیش  از انکه  دوست داشته باشم  زنده بمانم  دوست دارم   تیاتر
ببینم .
تا  سنه  بعدی  .....
-----------------------------------------------------------------

پی نوشت :
راستی  مسبوق هستید  که ما  بی  سواد  و  پر اغلاط  پس دست بر  آسمان  بلند کنید و از خدای  زمین

بخواهید در  ضمن انکه مرا  رحمت می کند  سواد نیز عنایت کند .  

لحظه تکرار شد

روي سنگفرش  لج دار سنگلج

 نقش رفتن تو

-
نقش ماندن من

 تئاتر چندش آور  جداي بود

 و گريه   ضربا آهنگ  متن هاي بي صدا

فضاي  طرح  رنگ  تيره بود

دل روشن از حقيقت بي تو

 آري

صدا همان تق تق کفش هاي ترد رفتن بود

و تو ناگهان زيبا تر از هماره

 

چشمهايم را احاطه ميکردي

نمي دانم 

طبق متن ميرفتي يا

فلبداهه  بود

هرچه  بود

سنگین

 چونان کوهی  بر آمده بر سر  

گويا واقعيتي تلخ بود

چون ديري  نپايد

که پرده  افتاد

بي تو

سن ماند

با من

-

و ناگاه  عابری  فریاد زد

هواست کجاست ؟

جلوی  پاتو  نگاه کن !!!

همين

نوا بامدادی

نگاه  خیسم را ببین

من هنوز کودکم 

پدر

نرو

-

هنوز یاد تاب بازی وسط شهربازیم پدر

نرو

مگر  نگفتی 

تاک  ها  که خوشه خوشه 

مست می کنند

بزودی  میرسند

پس   چرا 

مرا که  هنوز کال  نگاهت بودم

نچیده  ترک  کردی

-

رنگ هفتم -  رنگین کمان هفت رنگ

یادت هست

کرسی  آلاچیق  روزهای کنار هم

یادت هست

سبزه عید که همیشه شگون نداشت

یادت هست

یک روز آفتابی

کنار مادر

زیر سایه  آن درخت بالای

کنار برکه

همان که  می گفتی  پدرت گودش  کرده بود

یادت هست

گل گل کرده  خانمان

روی طاقچه

یادت هست

عطرش  تا  بانک و مغازه و ... میامد

چونان  دستهای  بدرقه گر  همیشه  پیش از هر  رفتی

دلکان کوچکمان را خوش میکرد

گل گل کرده خانمان 

هفت روز است

دیگر گل نداد

و چونان تو

خانه  مان بی بدرقه گر ماند

آری  تو  بودی

که گل بود

که  لهن صدا

حرم داغ  محبت داشت

که گل، گل داشت

و مادر گریه را نمی دانست

-

راستی 

چند روز است پدر

دارم با گل خانه حرف  میزنم

میخواهم از زیر زبان شاخکان غم بارش

گل شادی را

شکوفا کنم

کمکم می کنی ؟

همین

نوا بامدادی

در  عدم

 بذر فریاد  سبزی کاشتیم

  در میان خاک
 
یک پیر سخنور
 
پنهان داشتیم

با بتان تیز چنگال جمود

فصل کوچ  یاد ها

 از میخانه ها

آیه

 آیه

  برهان مسجل داشتیم
  
 داس  تیز  بخت

بخت را از تخت برد

رنگ  رخسار از تن  رنجور برد

هق هق   دم

 از دهان تن

باز دم ناشده  رفت

کودک  رویای پرواز از ذهن رفت

باورت نبود

که یک باره پدر

این دردانه  وجود

ساعتی بگذشته از شب

با صدای تیز و تند جهل باتون و تنان  

از خانه رفت
  

جان ما در چشم  هامان

چشمه شد

دل برای  این ستم بی تاب شد

دستبند زمان  بر دست بود

اعتراض ما  در سلول  جهان

بی مغز بود

رنگ  نومیدی همیشه 

نقش  بود

ور نه

مبخ صلیب  کندن برای ما سبز پوشان سهل بود


.
.
.
پدرم مرا دریاب

همین


پدر فوت کرد

 
چیزی  که همیشه فکر میکردم  توی فیلم هاست .

 
امروز  دیدم  ،  شاید  بگویید چرا انقدر دیر  ، و شاید من هم بگویم کار داشتم و از این حرفهای  صد من یه قاز-در هر صورت این مکالمات همیشه دامنه دار است و چیزی است  که گذشته اما  چیزی که مهم است ، اکنون  است  .
 راستی  یاد چیز  بخیر .

واقعیت این  است  که بيش از نيم ساعت نيست که فيلم را چونان شيشکان  جيوه سر خود از پيش پلکهاي بريده در زندگي، عبور داده ام . نامش را  نمی دانم  اما  همه الی  صدایش میکردند . معلم  مهد بچه بود . راستی  مگر  اینجا  مهد هم داریم  ؟!!! اگر مهد بود که اعتراض نبود !!!
خسته  شدیم از  تکرا مدام- بگذریم - پس  همینجای داستان  می مانیم . روایت  تلخ  عبور  بود  از چشمی  به چشم  دیگر  .  راوی کنجکاو  ما  دلهره میخواست  و تصویر  خوب دلهره را در دلش  جا میداد  .  ( کبریت  بار های  زده و بارها  روشن نشده  اجاق  پلاژ کنار دریا  - بازیگر مریلا زارعی )

رنگ خاص  تصویر  کچ  کشیده شده  بر چهره  مات هفت بازیگر بود و میزانسنها آنقدر خودشان بودند که  با دیدن  طراح صحنه  در تیتراز فهمیدم تازه  صحنه  اندکی دست کاری شده بود .
موسیقی  جای  خود  را به  صدای  هق هق و نفس و فریاد و موج داده بود هر چند  صحنه  کوچکی موسیقی  تمام  تنم را لرزاند  انگار  در تمام  فیلم بود .
نمیشه  رد شد نه  نمیشه 
فراهانی و دوستانش  خیلی  راست روون  بازی  کرده بودند و  از این نمیشه به راحتی رد شد . صورتهای   کوچکی داشتند برای این نقش  ولی خوب  حس  رو به  زیبای  به  ساحل  اضطراب  و ترس و اندوه  آورده بود . الی  سهم بزرگ  جامعه ما بود که به آب  بخشیدیم . الی  را می توان  حتی  به اندازه صورت  صبور علیدوستی طغیان  همیشگی  ناگفته ها دانست . علیدوستی درد خود نبودن ، را به صحنه کشید .

فهم تازه ای از حادثه بود و طرز  نگاه آدمها
وقتی  هستی  میخندی  خوبی  آرامی 
وقتی  نیستی  حرف هست و حرف  هست و حرف  هست .
(نیش و کنایه های مریلا زارعی و همسرش در فیلم بعد از گم شدن الی)
 دیگر  با شستن چشمها هم  سرخی نگاه  شک  از  چشمها  نمیرود  و  ذهن ها تن پوش کرخت بد فهمی و بد بینی را از تن به در نمی کند .

روایت  الی  ساده بود هر چند  همیشه  روایت  ساده  یعنی  روایت زندگی  و زندگی  یعنی  ساده نیست  یعنی  ناگهان  زود دیر میشود به اندازه فصل  کوتاه باد بادک بازی های الی . و هر چند فرهادی یعنی  یک فیلم ساده اما ...
خنده الی  در سکانس  فراموشی  زمین  و  رها  شدن در نخ نردبان  عروج  ساحل،خنده تلخ نه گفتن  به  اجتماع بود به خود بود به همسفران بود .
 آری  می توان نام  صحنه را  جنون  خنده داد و  نگاه  ها  را که هیچ  بر زمین نمی نشست بر خروش دریا روانه کرد و  بر کیسه های  تنگ سردخانه های یاد هایمان سپرد .
. نگاهست دیگر هر سمتی بچرخانی میرود.            



الی  رنگ  نگاهش  زمین نبود این  رنگ  نگاه،،،  رنگ  اعتراض  بود .
میگویم اعتراض.. تو خود خوب میدانی  - مسلخ بودن را،،،،،،
 تو خوب میخ سترکش را چشیده ای آنگاه که تو را پیش تمام دوست نداشتن هایت می نشاند و تو چیزی را نمی توانی دوست بداری و دوست نداشتن دردیست ...
 درد مشترک  و کشف ناشده  الی و دوستدارش  (برادر دروغینش) .
-
تیتراژ رنگ  خبر های خوب و بد بود و درز نور که  تونل اتفاق را خبر میداد . تکرار مدام خنده خنده خنده  ناگاه -  میشه گفت سوژه  ملموس  جا گرفته ای بود

سفر به شمال – اکیپ – خنده – ویلا نشینی -  آشنای – ازدواج – رندی شهری و سادگی روستای – طعم لحظات متفاوت – پانتومیم و در آخر جدای – بی وفای – گنگی مرگ – غرق یا ...  .
همه و همه  تکرار  های جدید بودند و آدمها و دیالوگ های جدید  و ناگاه 
سحر کلام  وسط ماجرای
  تکرار ها 
 ... یک پایان تلخ ، بهتر از تلخی بی پایان ...

دوست دارم بیشتر ببینمش و بیشتر  بنویسمش  اما
ما را همین بس

رنگدانه های  مبهم  زیستن  برای  جلای جان
زلالی  آیینه های  رویت را
نقش باران می کند
آیی
صورت حلالی  عشق
دست از سرم بر دار

نوا بامدادی

حرفها

کاهگلان خیس و نم دار

حصار های عقایدمان بودند

سالیان سال است

فرو ریختنشان

حتمیست

و سخن ها

آوای  ترش  شده

بر  معده های  هوس

بودند

که  بازیچه

کودکان

سن دار شدند

سالهای سال است

فریاد ها

نداهای

در خیابان ها

میشوند

سالهای سال است

دلمان را

به  بلمی  پوسیده

از

فقر

نداستن ها و نخواستن ها

خوش کردهایم

تو خود خوب میدانی

چقدر خوش بودیم

وقتی تنگی گلوی جهل

چونان  پرچینهای بلند

طعم  گس نوبرانه اعتراض را

چونان بغضای همیشه فرو خورده

بر ذهن هامان فرو میکرد

وقتی

همین که هستی

یعنی مبارزی

وقتی

یگانه یاران  مبارز

چوبکان  مجاهدیست  که ما را تا ساحل

نبودن

مشغول می کنند

آیا میشود پارو نزد ؟


روزی بلمرانی  می گفت :

ششها برای هوا می جنگند

و پارو ها برای رسیدن

تو انسانی

برای چیزی

والا تر بجنگ  !!!
 

---


آری هماره منادیان  فریادها

دهان های  پر خونند

--

آنقدر فرش  روزگار

تن عریان  وطن را

بر خاک  کشیده است


که دیگر  به عرش 

نییندیشیم
---

ساقیان

جلادروی

میخانگان  هستی

جامهای ترک دار حرفهای کهنگی را

برای  بد مستی  

به تو پیشکش می کنند

تو اگر بنوشی

نیک بنده ای

و اگر نه

.

.

.

ندا یادت هست

----------

همین

نوا بامدادی